Zalecane, 2020

Wybór Redakcji

Definicja Syndrom sztokholmski

Czym jest syndrom sztokholmski:

Syndrom sztokholmski jest stanem psychologicznym przedstawionym przez kogoś, kto padł ofiarą porwania i stworzył więzi uczuciowe ze swoim porywaczem .

Chociaż konwój jest zmuszony, zakładnik rozwija emocjonalną identyfikację z osobą, która go porywa, często nie bojąc się i ufając.

Pochodzenie wyrażenia „syndrom sztokholmski”

Pochodzenie tego wyrażenia to atak w Sztokholmie, Szwecja, 23 sierpnia 1973 roku.

Tego dnia zakapturzony mężczyzna wtargnął do oddziału banku Kreditbanken na placu Norrmalmstorg w Sztokholmie. Uzbrojony w karabin maszynowy i materiały wybuchowe, sprawca zrobił czterech robotników zakładników.

Porwanie trwało sześć dni iw tym czasie porywacze i zakładnicy tworzyli więzi afektywne, nawet wykonując niektóre gry w karty jako sposób na zabicie czasu.

Termin ten został wskazany przez kryminologa i psychologa Nilsa Bejerota, który brał udział w negocjacjach między policją a porywaczem podczas sześciodniowego okresu ataku.

Cechy i objawy zespołu sztokholmskiego

Uważa się, że emocjonalna identyfikacja zakładnika z porywaczem jest początkowo mechanizmem obronnym generowanym przez strach przed jakimś rodzajem przemocy lub odwetu.

Z tego powodu każda pozornie łagodniejsza postawa porywacza jest postrzegana przez zakładnika w powiększeniu, uważana za coś o wiele większych proporcji niż jest w rzeczywistości.

Sprawdź główne objawy i cechy osoby dotkniętej zespołem:

  • Uczucie bycia chronionym przez przestępcę.
  • Empatia i przyjaźń / miłość do porywacza.
  • Działa bardzo życzliwie i uprzejmie dla osoby, która ją porywa.
  • Utrata prawdziwego pojęcia przemocy i niebezpieczeństwa, na które jest narażona.

Ponieważ jest to problem psychologiczny, ofiara syndromu sztokholmskiego musi otrzymać pomoc medyczną, co powinno być przeprowadzane zwłaszcza przez psychologów i psychiatrów.

W zależności od konkretnego przypadku każdego pacjenta, leki przeciwdepresyjne i przeciwlękowe mogą być przepisywane w celu zmniejszenia lub powstrzymania objawów depresji i lęku. Zdrowe nawyki żywieniowe i rekreacyjne oraz ćwiczenia fizyczne mogą być niezwykle korzystne w procesie zdrowienia pacjenta.

Zespół słynnych przypadków Sztokholmu

Oprócz ataku, który nadał nazwę syndromowi, inne prawdziwe przypadki tego zaburzenia psychicznego stały się sławne i miały w związku z tym wielkie reperkusje medialne i znaczenie w scenariuszu światowym.

Sprawdź główne przypadki więzi afektywnej między zakładnikiem a porywaczem:

Patty Hearst

Patty Hearst

W 1974 roku Patricia Campbell Hearst, lepiej znana jako Patty Hearst, została porwana przez amerykańską grupę terrorystyczną.

Została znaleziona i wypuszczona z niewoli 1 rok i 7 miesięcy po porwaniu. W tym okresie była już uważana za uciekinierkę poszukiwaną za popełnienie serii przestępstw.

Patty została oskarżona o proces dobrowolnego dołączenia do porywaczy, życia z nimi i stawania się wspólnikiem rabunków, których dopuścili się. Twierdziła, że ​​została zgwałcona i zagrożona śmiercią, ale mimo to została uznana za winną napadu na bank.

Patricia wykonała część wyroku i otrzymała ułaskawienie od ówczesnego prezydenta Jimmy'ego Cartera, a później ułaskawienie prezydenta Billa Clintona.

Natascha Kampusch

Natascha Kampusch

Natascha jest Austriaczką, która została porwana przez mężczyznę o nazwisku Wolfgang Přiklopil w 1998 roku, kiedy miała 10 lat, kiedy chodziła do szkoły.

Podczas długich 8 lat, w których była odizolowana od świata, młoda kobieta była pozbawiona światła i jedzenia, będąc nadal ofiarą nieustannych agresji i upokorzeń dotyczących treści fizycznych, psychicznych i seksualnych.

W wieku 18 lat Natascha zdołał uciec z niewoli podczas chwili odwrócenia uwagi od porywacza, który później popełnił samobójstwo, kiedy dowiedział się, że policja go szuka.

Była wdzięczna, że ​​oszczędzono jej od papierosów, napojów i złego towarzystwa, ponieważ porywacz trzymał ją w niewoli. Mówił nawet o nim jako o łagodnej osobie i mówi się, że dużo płakał, gdy dowiedział się o jego śmierci.

Matka Nataschy ujawniła później w książce, że jej córka trzymała w portfelu zdjęcie trumny porywacza.

Biorąc pod uwagę te informacje, specjaliści kryminalistyczni zaczęli rozważać hipotezę, że dziewczynka rozwinęła syndrom sztokholmski.

Różnica między syndromem sztokholmskim a zespołem londyńskim

Zespół londyński to zachowanie psychologiczne całkowicie odwrotne do zachowania związanego z zespołem sztokholmskim.

Podczas gdy w syndromie sztokholmskim zakładnik rozwija więź uczucia ze swoim porywaczem, w syndromie londyńskim ofiara dyskutuje i nie zgadza się z przestępcami, powodując atmosferę niechęci i wrogości, które mogą być śmiertelne.

Wyrażenie „syndrom londyński” pojawiło się po porwaniu, gdy sześciu irańskich terrorystów arabskich zaatakowało ambasadę Iranu w Londynie i dokonało 20 zakładników. Wśród ofiar był urzędnik, który nieustannie kłócił się z porywaczami.

W pewnym momencie przestępcy zdecydowali, że jednego z zakładników należy zabić, aby uwierzyli w ich groźby, więc postanowili zabić zakładników, o których często dyskutowali.

Dowiedz się więcej o syndromie.

Popularne Kategorie

Top