Zalecane, 2020

Wybór Redakcji

Definicja Cechy gry Arcade

Arcadismo było stylem literackim, który powstał w Europie w wieku XVIII, w okresie rewolucji przemysłowej i pod silnym wpływem Oświecenia.

Znana również jako Setecentism lub Neoclassicism, ta awangarda dążyła do ożywienia wartości estetycznych okresu klasycznego, doceniając pragnienie harmonijnego i zrównoważonego życia człowieka w naturze.

Aby lepiej poznać tę szkołę literacką, sprawdź niektóre z jej głównych cech:

Podwyższenie natury

Autorzy arktyczni zlekceważyli gorączkowy styl życia miast. Dla nich ludzie żyjący w dużych ośrodkach miejskich zachowywali się jak „dzicy” i stracili istotę „naturalnego człowieka” wsi.

Dlatego ci artyści cenili prostotę i spokój, które emanowały z natury, tematy, które powracały w ich pracach.

Zauważono jednak, że egzaltacja piękna naturalnego i prostota życia na polu były podmiotami całkowicie przeciwnymi rzeczywistości, która wówczas istniała.

Rewolucja przemysłowa zaczyna wywoływać silny exodus na wsi, gdzie ludzie wychodzą w głąb lądu, aby pracować w miastach, szukając lepszych usług i zasobów.

Pasterstwo i bukolika

Bucolismo, czyli opis scen, w których prosty człowiek z pola żyje w harmonii z naturą, jest jedną z najważniejszych cech arcadismo.

Łuki starają się wyrazić ideę spokojnego, przyjemnego i naturalnego życia, w którym chaos miast zostaje zastąpiony przez bukoliczne scenariusze wsi.

Podobnie jak pasterstwo, pasterstwo odnosi się również do prostego, naiwnego i cichego sposobu, w jaki postać jest prezentowana. Istnieje ciągły związek z pasterzami owiec i sposobem ich życia, z punktu widzenia neoklasycznych autorów.

Pasterstwo jest reprezentowane przez racjonalny, prosty i klasyczny język neoklasycznych wierszy, to znaczy bez żadnego słownictwa.

Ceniąc klasyczne tradycje

Sztuka wykonana w okresie klasycznym (Grecja i starożytny Rzym) była inspiracją dla autorów arktycznych. W ten sposób usprawiedliwiona jest niezwykła obecność mitologii grecko-rzymskiej w dziełach arkadystów.

Inną cechą odnoszącą się do okresu klasycznego jest użycie łacińskich słów lub wyrażeń w tekstach, takich jak:

  • locus amoenus („przyjemne miejsce”);
  • fugere urbem („ucieczka z miasta”);
  • carpe diem („ciesz się dniem”).

Te cytaty po łacinie okazały się idealnym widokiem arkadyzmu.

Ponadto Arcadianie używali także prostych sonetów, takich jak styl stosowany podczas klasycyzmu.

Sonnet

Z tych klifów zrobiła się natura

Kołyska, w której się urodziłem: och, kto się tym przejmował.

To wśród tak twardych klifów

Czuła dusza, skrzynia bez twardości.

Miłość, która pokonała Tygrysy przez firmę

Wkrótce się poddał, oświadcza

Przeciwko mojej wojnie serca tak rzadkiej,

Że nie byłem wystarczająco silny.

Tak samo jak ja sam znałem szkody

Do której moja łagodność dawała okazję,

Nigdy nie unikniesz ślepego błędu:

Ty, który ma najtrudniejszy stan.

Strach, kupa, strach; jaka tyranska miłość,

Tam, gdzie jest większy opór, tym bardziej się usuwa.

Cláudio Manuel da Costa (Poetic Works)

Zobacz także, czym był klasycyzm.

Przeciwieństwa do baroku

Prostota poszukiwana w arkadyzmie była całkowicie przeciwna do poprzedniego stylu artystycznego: baroku. Opierało się to na ekscesach i przesadach, zarówno w sztukach plastycznych (bardzo ozdobne dzieła), jak iw literaturze (na przykład ciągłe używanie hiperbolów i hiperbolów).

Podczas gdy arkadyzm opierał się na człowieku jako centrum świata, z antropocentrycznych idei rozpowszechnianych przez Oświecenie, barok działał jako narzędzie kontrreformacji, aby ożywić wiarę chrześcijańską.

Przeczytaj więcej o tym, czym był barok.

Brak subiektywności

Artyści arkadyzmu stosują „formułę” do tworzenia wierszy, w których występuje muza, którą należy chwalić (miłość pełna szacunku), pseudonim duszpasterski (postać żyjąca na polu) i jako tło otoczenie bukoliczne .

W ten sposób nie ma miejsca na eksternalizację uczuć autora, ale raczej na przedstawienie ideału życia prostego i wiejskiego, które ceniły łuki.

Korzystanie z pseudonimów

Autorzy Arktyki używali fałszywych nazw do podpisywania swoich dzieł. Jednak te pseudonimy powinny odnosić się do nazw tradycyjnie związanych z mężczyznami z obszarów wiejskich.

Ten pasterski pseudonim (lub nazwa Arkadii, jak również wiadomo) musiał być prosty, ponieważ prostota była jednym z kluczowych słów dla Arktyki, gdy wyobrażano sobie istotę życia w polu

Dirceu, na przykład, był pseudonimem Tomás António Gonzaga, jednego z czołowych nazwisk w brazylijskim arkadyzmie / neoklasyce.

Poetyckie pretensje

Ze względu na fakt, że utwory wykonane głównie z pseudonimów, poezja była również powszechna w poezji poetyckiej.

Krótko mówiąc, polega ona na wyrażaniu emocji, które nie są charakterystyczne dla poety, ale raczej na symulacjach lub imitacjach uczuć renesansowego klasycyzmu i prezentowane poprzez ich pseudonimy.

Liryczny lub epicki

Wiersze arkadyjskie dzielą się na dwa gatunki: liryczny i epicki.

Teksty liryczne zawierają podstawowe cechy tej szkoły literackiej, takie jak wywyższenie pola, obecność inspirującej muzyki, harmonia z naturą, pasterstwo, bucolismo itp.

Epickie wiersze wyróżniają się przedstawieniem faktów historycznych, których główną atrakcją jest na przykład heroiczna akcja pewnego charakteru lub narodu.

W Brazylii wciąż identyfikuje się trzeci gatunek: satyryczny. Reprezentuje to praca „Cartas Chilenas” Tomása António Gonzagi, w której krytykuje rząd Minas Gerais.

Caramuru: Epicki poemat odkrycia Bahia

Od mężczyzny w tysiącach gorączkowych przypadków,

Że plaże Zachodu,

Odkrył słynny Recôncavo

Potężnej stolicy Brazylii:

Z tak zwanego Syna Gromu,

Że oswojona pierś znała ludzi bestii;

Wartość, którą będę śpiewać w nieszczęściu,

Bo znam tylko bohatera, który jest w niej silny.

Święta wspaniałość, ta z

Ojciec Manas

Do nienaruszonego biustu pięknej Dziewicy;

Jeśli zapali się potęga Suwerena

Wszystko, co rozdajesz dla Mother Maiden;

Przełamując cienie ludzkich iluzji,

Ty z wielkiej sprawy! czyste światło objawia

Zrób to w tobie, a zakończ w tobie

Ta wspaniała praca, która w końcu była twoja.

Santa Rita Durão

Najlepsi artyści

W Brazylii głównymi autorami pasującymi do epickiego arkadyzmu są: Basilio da Gama (1741-1795) i Frei Santa Rita Durão (1722-1784).

Już w lirycznym arkadyzmie najbardziej znanymi przedstawicielami są: Cláudio Manuel da Costa (1729-1789) i Tomás António Gonzaga (1744-1810).

Czytaj dalej o Arcade.

Popularne Kategorie

Top